İsmail Enes Selvi

Sanatsal pratiğim, biçimi estetik bir sonuç olarak değil, toplumsal, kurumsal ve ideolojik yapılar içinde üretilen bir düzenek olarak ele alan araştırma temelli bir hatta ilerlemektedir. Çalışmalarım, formun nasıl kurulduğu, nasıl tekrarlandığı ve hangi görünmez yapılar içinde “doğal” ve “kaçınılmaz” hale geldiği soruları etrafında şekillenir. Üretim sürecimde tekrar, seri üretim, kalıp, yüzey, modül ve varyasyon gibi yöntemleri, yalnızca biçimsel tercihler olarak değil; kurgunun, normun ve meşruiyetin nasıl yeniden üretildiğini görünür kılan araçlar olarak kullanırım. Bu bağlamda işlerim, tekil nesnelerden çok, onları mümkün kılan yapısal koşullarla ilgilenir. Özellikle Kurgu ve Alan başlıklı çalışmalarımda, Pierre Bourdieu’nün “Alan” ve “Doxa” kavramlarıyla ilişkili olarak, bireysel üretimi kuşatan ve yönlendiren görünmez düzeneklerin mekânsal ve biçimsel karşılıklarını araştırırım. Bu yapılar çoğu zaman pürüzsüz, düzenli ve kendiliğindenmiş gibi görünür; ancak bu doğallık, bizzat kurgunun kendisidir. Daha erken dönem işlerimde yürüttüğüm form, yüzey ve doku araştırmaları, zamanla bireyin bu yapılar içinde nasıl biçimlendirildiği, dönüştürüldüğü ya da bastırıldığı sorusuna evrilmiştir. Başkalaştıran gibi çalışmalarda bu gerilim, doğrudan beden ve yüz üzerinden okunur hale gelir. Bu nedenle üretimim, nesnelerden çok yapılarla, formlardan çok onları kuran görünmez kurallarla ilgilenir. Seramik, bu araştırma için benim için yalnızca bir malzeme değil; tekrar, kalıp, yüzey ve üretim disiplini üzerinden düşünen bir araştırma aracıdır. Gelecekte bu hattı, sanat alanındaki kurumsal yapılar, sergileme rejimleri ve meşruiyet mekanizmaları üzerinden daha derinlemesine ve disiplinlerarası bir çerçevede geliştirmeyi amaçlıyorum.